Atze van Wieren (1943) schrijft poëzie en proza.
Hij woont in Buitenpost. Zijn werk valt vaak in de prijzen, zo won hij bijvoorbeeld in 2002 de SNS-Literatuurprijs voor een cyclus van zeven gedichten. Atze van Wieren is een van dichters van de poëziewerkgroep WP 99. Van dit dichterscollectief verscheen bij Uitgeverij Monnier de dichtbundel
Van liefde en koude min in 2009 en de bundel Suiker poëzie  in 2005.

 

 

 

 

 

Te hoop

Wij zijn te hoop gegooid,
wij liggen bleek en bloot
en onmiskenbaar dood
langs smalle, stille wegen.

Van wortels afgesneden;
het loof dat leven was
en stem van wind en regen
is op de akkers stom gebleven.

Wij zijn gerooid en afgelegd,
en nagekeken op gebreken.
De grond die onze moeder was
is dood gewicht gebleken.

Wij liggen op een bietenvaalt,
nog wel bijeen, maar zonder hoop,
wij wachten op de dichte wagens;
met dichte wagens worden wij gehaald.
 

Atze van Wieren
Uit:
Suiker poëzie

.